31. Post kvin monatoj de senfarado, je sia konsterno, Pinokjo sentas kreski al li belan paron da azenoreloj, kaj li fariĝas vera azeneto kun vosto kaj ĉio cetera

Fine la veturilo alvenis: ĝi alvenis sen la plej eta bruo, ĉar la radoj estis vinditaj en stupoj kaj ĉifonoj.

Ĝin tiris dekdu paroj da azenetoj, ĉiuj de la sama grando, sed kun diversaj feloj.

Kelkaj estis grizaj, aliaj blankaj, ĉi tiuj arĝente grizecaj, tiuj striitaj kun grandaj flavaj kaj bluaj linioj.

Sed plej strange estis, ke tiuj dek du paroj aŭ dudek kvar azenetoj, anstataŭ esti hufumitaj, kiel ĉiuj ordinaraj tirbestoj aŭ azenoj, havis homajn botojn el blanka bovinledo sur la piedoj.

Kaj la kondukisto de la veturilo?

Imagu al vi homon pli larĝan, ol longan, molan kaj grasecan kiel bulo el butero, kun rozeca vizaĝeto, buŝo ĉiam ridetanta kaj voĉo tre miela, karesa, kiel tiu de kato, kiu flatas al sia dommastrino.

Apenaŭ la knaboj ekvidis lin, tuj ĉiuj enamiĝis al li, kaj vete saltadis sur lian veturilon, por ke li konduku ilin en tiun veran fabellandon, kiun indikas la geografiaj kartoj per la alloga nomo Senfario.

Vere, la veturilo jam kreve plenis de infanoj inter ok kaj dek du jaroj, kiuj sidis dense, kiel fiŝoj en ladskatolo. Ili malbone fartis, kunpremiĝis, kaj apenaŭ povis spiri: sed neniu diris "oj!", neniu plendis. La espero, ke post kelkaj horoj ili alvenos en lando, kie estas nek libroj, nek lernejoj, nek instruistoj, faris ilin tiel kontentaj kaj toleremaj, ke ili sentis nek ĝenojn, nek penojn, nek malsaton, nek soifon, eĉ dormemon ne.

Apenaŭ la veturilo haltis, la hometo turnis sin al Meĉo, kaj demandis lin kun mil kaĵoloj kaj kliniĝoj:

- Diru al mi, bela knabo, ĉu ankaŭ vi volas veni en tiun feliĉan landon?

- Jes ja, mi volas.

- Sed mi atentigas vin, karuleto, ke en la veturilo ne plu estas loko. Kiel vi vidas, ĝi plene plenas!

- Ne gravas! - replikis Meĉo. - Se mankas loko ene, mi sidiĝos sur la stangojn de la veturilo.

Kaj li suprensaltis, kaj lokiĝis rajde sur la stangoj.

- Kaj vi, trezoreto mia? - demandis la hometo, kaj turnis sin kompleze al Pinokjo - kion vi intencas fari? Ĉu vi venos kun ni aŭ restos?

- Mi restos - respondis Pinokjo. - Mi volas hejmeniri: mi volas lerni, volas honorigi mian lernejon, kiel bonkondutaj knaboj faras.

- Ĉion bonan al vi!

- Pinokjo! - diris tiam Meĉo. - Aŭskultu min: venu kun ni, kaj ni estos gajaj!

- Ne, ne, ne!

- Venu kun ni, kaj ni estos gajaj - kriis kvar aliaj voĉoj el-ene de la veturilo.

- Venu kun ni, kaj ni estos gajaj - blekis ĉiuj cent voĉoj kune el la veturilo.

- Se mi iros kun vi, kion diros mia bona Feino?

- Pripensu, ke ni iras en landon, kie ni rajtas brui de mateno ĝis vespero.

Pinokjo ne respondis, nur suspiris; poste ree suspiris, poste triafoje li suspiris, fine li diris:

- Faru al mi iom da loko: ankaŭ mi volas kunveturi!

- La lokoj estas ĉiuj okupitaj - respondis la hometo. - Sed por montri al vi, kiel kara vi estas, mi cedos al vi mian lokon sur la benko.

- Kaj vi?

- Mi iros piede.

- Ne, vere, tion mi ne permesas. Prefere mi sidiĝos sur la gropo de iu el ĉi tiuj azenetoj! - kriis Pinokjo.

Dirite, farite, li paŝis al la dekstra azeneto de la unua paro, kaj volis sursidiĝi: sed la besteto turnis sin neatendite, kaj donis fortan muzelbaton en lian stomakon, kaj renversis lin gamboĉielen.

Imagu la impertinentan kaj plenbuŝan ridegon de ĉiuj tiuj knaboj, kiuj ĉeestis la scenon!

Sed la hometo ne ridis. Li alproksimiĝis, plena de amemo al la ribelanta azeneto, kaj ŝajnigante, ke li donos al li kison, per ekmordo li deŝiris lian dekstran duonorelon.

Dume Pinokjo furioze leviĝis de la tero, kaj salte eksvingis sin sur la gropon de tiu malfeliĉa besto.

Kaj la salto estis tiel bela, ke la knaboj - kiuj ĉesis ridi - komencis krii: "Vivu, Pinokjo!" kaj laŭte aplaŭdis, ŝajne sen fino.

Kaj tiam la azeneto abrupte levis ambaŭ siajn postajn piedojn, kaj per elana puŝo deĵetis la malfeliĉan marioneton vojmezen, sur ŝtoneramason.

La ridegoj ree erupciis, sed la hometo, anstataŭ ridi, sentis sin kaptiĝi de tioma amemo al la maltrankvila azeneto, ke per kiso li formordis la tutan mezon de la alia orelo. Poste li diris al la marioneto:

- Residiĝu kaj ne timu. Al tiu azeneto mankis klapo en la kapo, sed mi diris du vortojn al li en la orelojn, kaj mi kredas, ke mi igis lin milda kaj prudenta.

Pinokjo sursidiĝis, kaj la veturilo ekiris; sed dum la azenetoj trotis kaj la veturilo kuris sur la ŝtoneroj de la landvojo, ŝajnis al li aŭdi subpremitan voĉon, apenaŭ kompreneblan, kiu diris:

- Kompatinda malsaĝulo! Vi volis agi laŭ via plaĉo, sed vi pentos!

Preskaŭ ektime Pinokjo rigardis tien kaj ĉi tien, por eltrovi, de kie venas ĉi tiuj vortoj; sed neniun li vidis; la azenetoj trotis, la veturilo kuris, la knaboj sur ĝi dormis. Meĉo ronkis, kiel dormomuso, kaj la hometo sur la benko kantetis tra la dentoj:

- Nokte ĉiuj dormas,

Nur mi neniam dormas...

Post traveturo de alia meza kilometro Pinokjo aŭdis la saman mallaŭtan voĉeton, kiu diris al li:

- Tenu en la menso, stultuleto! La knaboj, kiuj ĉesas lerni kaj turnas la dorson al la libroj, lernejo kaj instruistoj, por doni sin tute al ludoj kaj amuzoj, ne povas trafi alion, ol malfeliĉan finon!... Mi scias tion el propra sperto!... kaj mi povas rakonti tion al vi! Venos tago, kiam ankaŭ vi ploros, kiel nun mi ploras... sed tiam estos malfrue!...

Je ĉi tiuj subpreme flustritaj vortoj la marioneto pli ol iam ektimis, desaltis de la gropo de la tirbesto, kaj prenis la azeneton ĉe la muzelo.

Kaj imagu, kiel li miris, kiam li rimarkis, ke la azeneto ploras... kaj ploris ĝuste tiel, kiel knabo!

- Ej, sinjoro hometo - vokis tiam Pinokjo la mastron de la veturilo - ĉu vi scias, kio nova estas? Ĉi tiu azeneto ploras.

- Lasu lin plori: li ridos, kiam li havos bonan humoron.

- Sed ĉu vi instruis lin ankaŭ paroli?

- Ne: li mem ellernis murmuri kelkajn vortojn, ĉar li estis tri jarojn en kompanio de dresitaj hundoj.

- Malfeliĉa besto!...

- Ek plu! - diris la hometo - ni ne perdu la tempon per tio, ke ni rigardas, kiel azeno ploras. Residiĝu kaj ni iru: la nokto estas malvarmeta, kaj la vojo longa.

Pinokjo obeis sen repliki. La veturilo ree ekiris: kaj matene, ĉe sunleviĝo ili feliĉe alvenis al Senfario.

Ĉi tiu lando similis al neniu alia en la mondo. Ĝia loĝantaro konsistis nur el geknaboj. La plej aĝaj apenaŭ havis dek kvar jarojn, la plej junaj apenaŭ ok. Kaj sur la stratoj regis gajo, bruo, petolado, tute ĝis freneziĝo! Bandoj de buboj ĉie: iuj ludis per nuksoj, aliaj per disketoj, triaj per pilkoj, iu iris bicikle, alia sur lignoĉevalo: ĉi tiuj blindoludis, tiuj persekutoludis, aliaj en klaŭnaj vestoj glutis bruligitan stupon, iuj recitis, aliaj kantis, iuj mortosaltis, iuj amuziĝis per marŝado sur la manoj kun gamboj alĉiele, aliaj celĵetis ringojn, iuj promenis en generala vesto kun paperkasko kaj skadro el kartono, aliaj ridis, iuj kriis, aliaj vokis, iuj kunfrapis la manojn, aliaj fajfis, kaj fine estis iuj, kiuj imitis kokinojn, eligante ovojn: sume estis tia konfuzo, babilbruo kaj diabla tumulto, ke oni devis ŝtopi la orelojn per vato, por ne surdiĝi. Sur ĉiuj placoj vidiĝis teatraj tendoj plenplenaj de geknaboj de mateno ĝis vespero, kaj sur ĉiuj muroj de la domoj oni povis legi tiel belajn aferojn en karba skribo, kiel: Vivu la musoj! (anstataŭ amuzoj), ni ne plu volas ternejojn (anstataŭ lernejojn), for la ridmetikon (anstataŭ aritmetikon) kaj aliajn similajn spritaĵojn.

Pinokjo, Meĉo kaj la aliaj knaboj, kiuj vojaĝis kun la Hometo, apenaŭ metis la piedojn en la urbon, troviĝis meze de granda tumulto, kaj post kelkaj minutoj, kiel facile imageblas, ili fariĝis ĉies amikoj. Kiu povis esti pli feliĉa, pli kontenta, ol ili?

Meze de senĉesaj ŝercoj kaj variaj amuzoj, la horoj, tagoj kaj semajnoj pasis fulmrapide.

- Ho, kiel bela vivo - diris Pinokjo ĉiufoje, se li hazarde renkontis Meĉon.

- Vidu, ĉu mi ne pravis? - respondis Meĉo per demando. - Se pensi, ke vi ne volis veni! Kaj ke vi metis al vi en la kapon, reiri en la domon de via Feino, kaj perdi la tempon per lernado! Tion, ke hodiaŭ vi estas liberigita de la tedaj libroj kaj lernejo, vi ŝuldas al mi, al miaj konsiloj, al miaj urĝoj, ĉu vi konsentas? Nur veraj amikoj kapablas je tiaj grandaj bonfaroj.

- Vere, Meĉo! Ke hodiaŭ mi estas vere kontenta knabo, estas via merito. Kaj ĉu vi scias, kion diris la instruisto, kiam li parolis pri vi? Li ĉiam admonadis min: "Ne kamaradu kun tiu bubo Meĉo, ĉar Meĉo estas malbona kunulo, kaj nur malbonon li povas konsili al vi..."

- Kompatinda instruisto! - respondis la alia, kaj balancis la kapon. - Mi scias bedaŭrinde, ke li malŝatis min, kaj amuzis sin ĉiam per tio, ke li kalumniis min, sed mi estas bonkora, mi lin pardonas.

- Granda animo! - diris Pinokjo, kaj ĉirkaŭbrakis ameme sian amikon, kaj kisis lin sur la frunto.

Intertempe jam pasis kvin monatoj, ke daŭris ĉi tiu restado en la fabellando de ludoj kaj amuzoj tuttagaj, sen vidi eĉ unu libron, nek unu lernejon, kiam iun matenon Pinokjo vekiĝis kaj trafis - kiel oni kutimas diri - aĉan surprizon, kiu metis lin en malbonan humoron.

E G F