3. Hejmenirinte
Ĝepeto tuj komencas skulpti la marioneton. Li donas al ĝi la nomon
Pinokjo. La unuaj bubaĵoj de la marioneto
La hejmo de
Ĝepeto estis teretaĝa ĉambreto, kiu ricevis la lumon de
subŝtuparejo. La meblaro ne povis esti pli simpla: unu malbona seĝo,
unu ne tre bona lito kaj unu tableto tute kaduka. En la fonda muro vidiĝis
kameneto kun bruligita fajro; sed la fajro estis pentrita, kaj super la fajro
pendis poto, same pentrita, kiu gaje bolis kaj eligis fumonubon; ĝi
aspektis ververa fumo.
Enirinte la
domon, Ĝepeto senprokraste prenis instrumentojn, kaj metis sin tajli kaj
fajli la marioneton.
- Kiun nomon mi
donu al ĝi? - li demandis en si. - Mi nomos ĝin Pinokjo. Ĉi tiu
nomo alportos feliĉon. Mi konis tutan familion de Pinokjoj: patron
Pinokjo, patrinon Pinokja kaj infanojn Pinokjo, kaj ĉiuj vivis tre bone.
La plej riĉa el ili petadis almozon.
Trovinte nomon
al sia marioneto, li remetis sin diligente labori; post nelonge li elĉizis
la harojn, poste la frunton kaj la okulojn.
Imagu lian
miron, kiam elforminte la okulojn, li rimarkis, ke ili moviĝas kaj
fikse-firme observas lin.
Vidante
observata de tiuj lignookuloj, li preskaŭ eksentis sin malbone, kaj diris
kun ofendiĝema voĉo:
-
Lignookulaĉoj, kial vi min rigardas?
Nenia respondo.
Post la okuloj
do li tajlis la nazon; sed apenaŭ farita, ĝi komencis kreski: kaj
kreskis, kreskadis, kaj dum kelkaj minutoj ĝi fariĝis nazego, neniel
inklina ĉesi.
La
malfeliĉa Ĝepeto klopodis retranĉi ĝin; sed ju pli li
tranĉadis kaj mallongigadis ĝin, des pli impertinente ĝi
kreskis.
Post la nazo li
eltajlis la buŝon.
Li ankoraŭ
ne finis, kiam ĝi subite ekridis, kaj komencis lin moki.
- Ĉesu
ridi! - diris Ĝepeto ofendite, sed li parolis kvazaŭ al muro.
- Ĉesu
ridi, mi ripetas! - li kriis per minaca voĉo.
Tiam la
buŝo ĉesis ridi, sed tutlonge elŝovis la langon.
Ĝepeto,
por povi fini la aferon, ŝajnigis ne rimarki ĝin, kaj laboris plu.
Post la
buŝo li eltajlis al ĝi mentonon, poste kolon, ŝultrojn, ventron,
brakojn kaj manojn.
Apenaŭ li
finis pri la manoj, li sentis, ke la peruko preniĝas de sur lia kapo. Li
rigardis supren, kaj kion li vidas? Li vidas sian flavan perukon en la manoj de
la pupo.
- Pinokjo!...
tuj redonu mian perukon!
Kaj
anstataŭ redoni, Pinokjo metis la perukon sur sian kapon, tiel ke
preskaŭ li sufokiĝis sub ĝi.
Pro ĉi tiu
impertinenta kaj malestima konduto Ĝepeto fariĝis tiel malgaja kaj
mishumora, kiel neniam en la vivo: kaj turnante sin al Pinokjo, li diris al li:
- Filo bubo! Vi
ankoraŭ eĉ ne pretiĝis, kaj vi jam malhavas respekton al via
patro! Malbone, knabeto, malbone!
Kaj li
forviŝis larmon.
Restis ankoraŭ fari krurojn kaj piedojn.
Kiam
Ĝepeto finfaris la piedojn, li sentis, ke piedo donas frapon sur lian
nazopinton.
- Mi meritas tion! - li diris en si. Mi devus pensi pli
frue! Nun jam estas malfrue.
Post tio li
prenis la marioneton sub liaj akseloj, metis lin sur la plankon de la
ĉambro, por lin marŝigi.
La gamboj de
Pinokjo estis rigidaj, ne povis moviĝi, tial Ĝepeto kondukis lin je
lia mano, por instrui lin meti regule piedon post piedo.
Kiam la gamboj
de Pinokjo fleksiĝis, li komencis mem iri, eĉ kuri tra la
ĉambro, fine li trovis la pordon, elsaltis sur la straton kaj ĵetis
sin por forkuri.
Kaj la
malfeliĉa Ĝepeto ek, post li, tamen sen espereto atingi lin, ĉar
tiu bubeto Pinokjo saltadis kiel leporo, kaj frapante siajn lignopiedojn sur la
pavimo de la strato li faris tian bruon, kvazaŭ dudek paroj da kamparanaj
lignoŝuoj marŝus.
- Kaptu lin! Kaptu lin! - kriis Ĝepeto. Sed la
pasantoj, kiam ili vidis ĉi tiun lignofiguron kurantan kiel vento, haltis
ravitaj por rigardi lin, kaj ridis, ridis tiel, ke imagi malfacilas.
Fine la bona hazardo venigis renkonte ĝendarmon, kiu
aŭdante la bruon kaj kredante, ke temas pri forkurinta ĉevalido,
metis sin sur la vojmezon kun disstreĉitaj kruroj kun la firma intenco,
haltigi ĝin kaj malhelpi, ke okazu pli granda malfeliĉo.
La ĝendarmo, sen formovi sin de la loko, kaptis lin
fikse-firme ĉe la nazo (ĝi estis ekstreme granda nazego, ŝajne
farita por tio, ke ĝendarmoj kaptu ĝin), kaj transdonis lin en la
proprajn manojn de Ĝepeto, kiu, por rebonigi lin, volis tuj tiri liajn orelojn.
Sed imagu, kiom li ekmiris, kiam
serĉante la orelojn, li ne trovis ilin: kaj ĉu vi scias, kial?
Ĉar en la hasto, skulpti la marioneton, li forgesis ilin fari.
Do li prenis
lin ĉe la nuko, kaj dum li rekondukis lin hejmen, li diris al li kun
minaca kapbalanco:
- Ni iru hejmen. Hejme, ne dubu: ni aranĝos la
konton!
Je ĉi tiu prediko Pinokjo ĵetis sin sur la
teron, kaj ne volis pluiri. Dume gapuloj kaj nenifaruloj komencis halti kaj
grupiĝi ĉirkaŭ ili.
Iu diris tion,
alia alion.
-
Malfeliĉa marioneto! - kompatis kelkaj. - Li pravas, ke li ne volas
hejmeniri! Kiu scias, kiel terure trabatus lin tiu fihomo Ĝepeto!..
Kaj aliaj
malice aldonis:
- Ĉi tiu
Ĝepeto ŝajnigas sin ĝentilhomo! Sed li estas vera tirano al la
knaboj! Se oni lasas ĉi tiun kompatindan marioneton en liaj manoj, li kapablas
disbati lin en mil pecojn!...
Sume: tiom oni babilis, tiom oni parolis, ke la
ĝendarmo lasis Pinokjon libera, kaj kondukis en malliberejon tiun
malfeliĉulon Ĝepeto, kiu apenaŭ trovis vortojn, por defendi sin,
kaj nur ploris, kiel infano, kaj proksimiĝante al la malliberejo li
singulte balbutis:
-
Malfeliĉa fileto! Kaj mi tiele klopodis fari lin bonega marioneto! Sed la
respondeco estas la mia! Mi devus pensi pli frue!...
Kio poste okazis, estas
nekredebla historio. Mi rakontos ĝin en la sekvaj ĉapitroj.